Hans Boersma legt uit hoe een 'sacramentele ontologie', zoals te vinden bij de kerkvaders, het hart vormt van de theologie van de stroming van de nouvelle théologie. Zij verwierpen de neothomistische strikte scheiding tussen natuur en 'Bovennatuur' en richtten zich op de sacramentele aanwezigheid van de bovennatuurlijke genade in de natuurlijke werkelijkheid.

Er zijn echter wel degelijk (accent)verschillen aan te wijzen tussen het theologisch denken van de diverse ressourcement-theologen: Boersma gaat in dit kader verder in op de theologieën van Henri de Lubac en Henri Bouillard en die van Hans Urs von Balthasar en Marie-Dominique Chenu. Zie onderstaande link voor het artikel.